Blogs

Een weekendje weg met een baby

26 mei 2026

Sem was vijf maanden oud en wij waren toe aan een paar dagen weg. Brugge leek ons een uitstekend plan. Vanuit Twente een goede vier uur rijden, mooi stadje, lekker eten. Prima te doen. Dachten we.

Volksverhuizing

Het inpakken begon al meteen anders dan vroeger. Waar we voorheen met een weekendtas en een tandenborstel klaar waren, voelde dit nu bijna als een verhuizing. De lijst met spullen bleef maar groeien. Luiers, doekjes, flesjes, voeding, extra kleding voor hem, extra kleding voor ons (want spuug), kinderwagen, draagzak… Op een gegeven moment begon ik serieus te twijfelen of alles überhaupt wel in onze Toyota zou passen. Dakbak huren? Aanhanger? Nee joh, doe normaal. Twee volwassenen en één baby, vier dagen weg. Dat móét kunnen.
Voordat de auto uiteindelijk volgeladen was, hadden we er al een halve dag op zitten. Met z’n tweeën waren we vier uur bezig geweest om onszelf, Sem en alle spullen vertrek-klaar te krijgen. Voor wie was dit ook alweer ontspannend? Maar goed, gelukt. We reden.

Onderweg

Zeven uur lang. Het begon veelbelovend: Sem sliep de eerste anderhalf uur. Daarna een lange stop voor een fles en wat beweging, en toen begon het gerommel. Drukte op de weg en een baby die er wel klaar mee was. Nog maar twintig minuten voor Brugge stonden we ergens langs een weiland kiekeboe te spelen om het huilen te stoppen. Dat was dag één: uren inpakken en uren autorijden. Maar… we waren er.

Hotelkamer

Sem sliep bij ons op de kamer. Dat kon wel, toch? Hij slaapt thuis al weken in zijn eigen kamertje, maar hoeveel last kun je van ‘m hebben? Nou… best veel. Baby’s kunnen snurken. Hard. En als hij thuis onrustig is, kan één van ons eruit en slaapt de ander door. Dat ging hier natuurlijk niet. Resultaat: iedereen half wakker, de hele nacht. Top.
En als je baby om 19:00 uur naar bed gaat, betekent dat dus ook dat jij vanaf zeven uur ‘s avonds stilletjes op je hotelbed zit. Met afhaal sushi en de televisie op standje “ik versta hier precies niks van”. Na de tweede avond hebben we zelfs nog overwogen om een dag eerder naar huis te gaan. Gewoon, zodat we weer normaal konden slapen.

Op pad

Gelukkig maakte Brugge overdag veel goed. Het is een heerlijke stad om doorheen te struinen, met Sem in de wagen of de draagzak. Verschonen bleek wel een uitdaging. Niet elk café of restaurant heeft daar een ruimte voor, en als die er al is, wil je je kind er soms liever niet verschonen. Dan maar in de kinderwagen, op goed geluk, hopend dat hij niet rond gaat sproeien op het moment dat hij even geen luier aan heeft. Spannend spel.

De grootste les

Dus nee, ontspannend was het niet helemaal. Maar was het goed om gegaan te zijn? Absoluut. Want ook dit hoort erbij: ontdekken hoe het is om samen op pad te gaan en accepteren dat weg zijn nu er gewoon anders uitziet dan vroeger.
En misschien is dat wel de grootste les: het hoeft niet perfect te zijn om mooi te zijn. Soms is het genoeg dat je samen herinneringen maakt, ook al ben je daarna blij dat je weer thuis bent.

Meer blogs

Lees ook inspirerende, herkenbare en informatieve blogs van onze blogger MamaTien. Zij heeft 4 tieners in de leeftijd van 11 t/m 18 jaar.