Blogs

Zingen met knikkende knieën

23 juni 2025

Binnenkort staat Emmanuel op het podium van zijn school. Hij mag een solo zingen tijdens de musical. Tenminste… als hij durft. Het schooljaar is bijna voorbij. Emmanuel, de jongste, het guppie van het gezin, neemt afscheid van de basisschool.

Het lijkt wel alsof hij elke dag een stukje groeit. Ook in zijn koppie gebeurt er veel. Het zijn kleine veranderingen, maar zo langzaamaan rolt hij de puberteit in. Dat kun je bijvoorbeeld merken aan zijn manier van spelen. Emmanuel kan zich altijd vermaken. Hij is graag buiten aan het voetballen, fietsen, ravotten en spelen met vrienden. Ook binnen spelen doet hij graag. Zijn slaapkamer is een verzamelplaats van van alles en nog wat: lego, stapels Donald Duck, boeken, autootjes, vleesetende planten, collecties edelstenen, buitenlandse munten en rare plastic frutsels. Maar…

Geen zin

Als je nu op zijn bureau kijkt, ligt er alleen een bureaulegger. De lego is verhuisd naar kratjes onder z’n bureau. In plaats van met een boek op de bank, sjokt hij wat door het huis. Geen zin om naar één van zijn vriendjes te gaan. Geen zin om te spelen op het schoolplein. Geen zin om te voetballen met de buurjongens. Geen zin om iets te doen en geen zin om alleen te zijn. Hij zweeft ergens in grensgebied van kinderland en puberteit, al beseft hij dat zelf niet.

’t Is ook niet zo gek misschien. De hobbels van het schooljaar, de doorstroomtoets en het kiezen van de nieuwe school, zijn inmiddels achter de rug. De vrienden waar hij al 8 jaar mee optrekt, kent hij nu wel een keer. Het is tijd voor nieuwe prikkels. Gelukkig kwam daar de musical van groep 8, precies op het juiste moment. Met een uitdagende rol voor Emmanuel.
Hij mag namelijk in zijn eentje een lied zingen. Thuis oefent hij fanatiek met behulp van YouTube. Zijn heldere kinderstem schalt door het huis, met de zangondersteuning op de achtergrond. Hoe zou dat klinken op de musicalavond? Want dan moet hij het doen zonder die stem als back up en zijn alle ogen op hem gericht.

Kriebels

“Je zoon heeft behoorlijke kriebels voor zijn solo,” vertelt juf, “maar vandaag hebben we een grote stap gemaakt.” We zijn op school voor het afsluitende gesprek met de leerkracht van groep 8. Omdat Emmanuel ons bijna niets vertelt over de musical – hij wil dat het een verrassing blijft – luister ik met interesse naar de juf: “Emmanuel vond het zó spannend. De klas stond op het podium, maar hij durfde niet te zingen. Hij moest er zelfs van huilen. Emmanuel vroeg of we het lied niet gezamenlijk als klas konden zingen. Maar dat vind ik jammer, want hij zingt goed en ik ben ervan overtuigd dat hij het kan. Toen gebeurde er iets bijzonders,” vervolgt de juf. “Zijn vrienden kwamen met een idee: ‘Zullen we tijdens je solo bij je komen staan?’ En het lukte! Emmanuel zong, met zijn vrienden in een halve cirkel om hem heen. Dat was zó mooi!” Ik zie het voor me en pink een traantje weg.

Frisse start

Binnenkort verlaat Emmanuel zijn vertrouwde schooltje. De lange zomervakantie ligt voor hem, en daarna een frisse start op een nieuwe school. Met nieuwe vakken, nieuwe uitdagingen en nieuwe vrienden. Maar ik hoop hij zijn oude vrienden niet vergeet. Want deze jongens, die al jarenlang met hem optrekken, zijn goud waard!

Het gezin van MamaTien en Job telt vier kinderen: Loïs (18), Olivia (16), Joost (15) en Emmanuel (12)

Meer blogs

Lees ook inspirerende, herkenbare en informatieve blogs van onze blogger MamaCatharina. Zij heeft een tweeling van 10 jaar, een dochter van 4 jaar en zoon van 3 jaar.